کاتیا برای من تجسم سقوط در خواب است؛ سقوط‌هایی که بدنت را از درون می‌کَنَد. هر بار می‌پرید و هر بار می‌فهمید دوباره در خواب سقوط کرده. او فریاد می‌زد: این سقوط است. اما همه او را میان آرامش بالش‌ها می‌دیدند؛ هیچ‌کس نمی‌فهمید چه‌قدر مرگبار است سقوطی که فریادت را کسی نمی‌شنود.

متیو آینه‌ی ماست؛
نوسان دارد، رفت‌وبرگشت دارد. یک‌بار سرکش، یاغی، بی‌پروا. بار بعد رام، منطقی، ترس‌خورده. انگار هر بار که دیده می‌شود، رام است؛ و هر بار که تنهاست، حقیقتش فوران می‌کند.
ما همینیم: میان واقعیت و حقیقت تاب می‌خوریم، میان عشق و نفرت، میان میل به نابودی و میل به نجات. وقتی کسی نگاه‌مان می‌کند رام می‌شویم، وقتی نمی‌بیندمان یاغی. و در این بین، هر بار چیزی را انکار می‌کنیم—خودمان را، عشق‌هایمان را، نفرت‌هایمان را—فقط برای زنده ماندن
انگار حقیقت را چیزی میان این دو می‌دانیم.

ژان من نیستم. ژان را در پدر و مادرهایمان میبینم. نسلی که با خوشی‌های کوچک نفس کشید، با حفظ چیزهایی که با زحمت ساخت. اما حالا وقت فرو ریختن است: فرو ریختن باور، ایمان، عشق.
ژان دارد تبدیل به خاطره می‌شود و خودش هم این تبدیل شدن را می‌بیند؛ و شاید همین، دردناک‌ترین بخش است.

و بندیکت…

بندیکت همان آدمی‌ست که همه درباره‌اش حرف می‌زنند اما با خودش حرف نمی‌زنند. همه «نگرانش» هستند اما هیچ‌کس نمی‌داند دقیقاً کجاست، چه می‌خواهد، چه می‌کشد.
او ناپدید شده؛ جایی میان بوته‌ها و چمن‌ها و گل و خون.
بندیکت زنی‌ست که پاشنه ‌آشیلش مادرش است، سرش دعواست، اما هیچ‌کس از او نظر نمی‌پرسد. همه‌چیز درباره‌ی اوست، اما نه برای او. و با همه‌ی این‌ها، او نگران همه است—بیشتر از آن‌که کسی واقعاً نگرانش باشد.